Fratres ad terminum
Fratres ad terminum
De vergeten tijdelijke broeders van de Tempel
Wanneer men denkt aan de Tempeliers, verschijnen meestal dezelfde beelden voor de geest: witte mantels met het rode kruis, kruisvaarders te paard en ridder-monniken die hun leven volledig aan de Orde wijdden.
Maar achter dat bekende beeld schuilde een minder gekende werkelijkheid. Niet iedere man die onder het rode kruis van de Tempel diende, was een levenslang geprofeste Tempelier.
Naast de vaste broeders kende de Orde namelijk ook tijdelijke verbonden leden: de zogenaamde Fratres ad terminum, letterlijk “broeders voor een bepaalde tijd”.
Een tijdelijke verbondenheid
De Fratres ad terminum waren lekenridders die zich voor een beperkte periode aan de Tempelorde verbonden. Dat kon enkele maanden zijn, meerdere jaren, of de duur van een kruistocht of militaire campagne.
In tegenstelling tot volwaardige Tempelbroeders legden zij geen levenslange geloften af van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid. Zij bleven juridisch en sociaal gedeeltelijk verbonden met hun wereldlijke leven.
Vaak behielden zij hun familienaam, eigendommen en erfelijke rechten, terwijl zij gedurende hun diensttijd deelnamen aan het militaire en religieuze leven van de Orde.
Geen gewone huurlingen
Hoewel deze tijdelijke broeders militaire steun verleenden, waren zij veel meer dan gewone huurlingen. Voor veel middeleeuwse ridders was deelname aan de strijd in het Heilige Land ook een religieuze daad.
Men geloofde dat het verdedigen van christelijke pelgrims en heilige plaatsen een vorm van dienst aan God was. Dienst nemen bij de Tempeliers betekende dus deelnemen aan een gemeenschap die zowel militair als spiritueel was.
Eigen wapens en paarden
Veel Fratres ad terminum voorzagen zelf in hun uitrusting. Zij brachten hun eigen paard, wapens, harnas en soms zelfs schildknapen mee.
De Tempelorde zorgde op haar beurt voor voedsel, onderdak en ondersteuning tijdens hun dienstperiode. Op die manier kon de Orde snel extra strijdkrachten inzetten wanneer dat nodig was.
Tussen twee werelden
De Fratres ad terminum leefden als het ware tussen twee werelden. Zij waren geen gewone leken meer, maar evenmin volledige ridder-monniken.
Hun bestaan toont hoe flexibel de Tempelorde soms kon omgaan met mensen die zich wilden inzetten voor de christelijke zaak, zonder definitief afstand te doen van hun wereldlijke leven.
Misschien maakt juist dat hen vandaag zo menselijk en herkenbaar. Niet iedereen is geroepen om alles achter zich te laten, maar velen verlangen er wel naar om, al is het tijdelijk, deel uit te maken van iets dat groter is dan henzelf.
Reacties
Een reactie posten